Наглед пленарната седмица на Народното събрание трябваше да започне нормално. Нищо ново - от всяка сряда до петък народните представители (или поне някои от тях), идват на работа, регистрират се, четат декларации, карат се, имитират работна дейност, тук-таме приемат законодателство в полза на драгия суверен, който и тази година вероятно април месец ще упражни правото си на вот.

Какво обаче се случи на вчерашното пленарно заседание на 18 февруари? Да, точно в деня, когато се навършват 153 години от кончината на Апостола на свободата Васил Левски?

По време на заседанието на законодателния орган, където би било хубаво и редно да се води спор в духа на парламентаризма за закони, които да направят България едно по-добро място за живеене, две от парламентарно представените партии - "Възраждане" и ПП-ДБ се скараха или по-точно политизираха трагедията "Петрохан-Околчица". Политизираха, защото тук се касае шест човешки живота, включително и на дете, независимо какви са били те и какви вярвания имат.

Ще цитираме само част от изказванията, репликите и дупликите, които си размениха депутатите на "Възраждане" и ПП-ДБ - "педофилство и сектантство", "гей оргия и ядене на шамари"... Няма да навлизаме в подробности какво друго си казаха народните представители. И то в деня, в който всеки един от нас трябва да бъде малко по-смирен и да се замисли в каква държава живее. Държава, за която се е борил Васил Левски, Христо Ботев, Любен Каравелов и всички други революционери. За да не пропуснем някого, няма да изброяваме всички.

Какво обаче точно на тази ден би ни казал Апостола на свободата и какво би видял в Народното събрание? Хора, държавници, които рамо до рамо коват най-новата история на България или чиновници, които искат да заместят риалити форматите по телевизията?

"Дела трябва, а не думи", "Ако спечеля, печеля за цял народ - ако загубя, губя само мене си", "Гледай народната работа повече от всичко друго, повече и от себе си да я уважаваш!", "Аз съм се обещал на отечеството си жертва за освобождението му, а не да бъда кой знае какъв", са само част от посланията на Апостола на свободата, които народните представители в Деня на Левски цитират, но дали осъзнават?

С политизиране на трагедии и взаимни обиди явно няма да стане. Но ако се замислят народните представители, които нали затова са там - да представляват народната воля, лицето на държавата, обществото и всички рамо до рамо започнем да работим за благото на държавата, то тогава и Левски широко ще ни се усмихне. Макар и от небесата.

А дотогава къде е Левски и какво щеше да ни каже, ако ни беше видял днес? Да политизираме, да се караме, да се обиждаме или заедно да си признаем привичките, да си простим и да работим за България? Едва ли е трудно да познаем отговора.